Αναρωτιέται κανείς πώς νιώθει ένας 20χρονος Έλλην, που γενήθηκε σε μία χώρα με σπουδαία Ιστορία, ξεχασμένη εξίσου σπουδαία (επίρρημα αυτή τη φορά, ξέρετε, από εκείνα που δηλώνουν τρόπο…), με σπουδαίους προγόνους και ανάξιους ηγέτες;
Αναρωτιέμαι, αν και δεν είμαι 20χρονη πολίτις. Υπάρχουν άραγε ανάξιοι ηγέτες ή μπας και τελικά ισχύει το ρηθέν “τοιούτοι εσμέν, τοιούτος ουν πρέπει ημίν αρχιερεύς”; Φοβάται να το παραδεχτεί -αλήθεια, ποιός;- και φοβάται να το ψιθυρίσει. Να το φωνάξει όμως δεν φοβάται, μήτε ντρέπεται. Να το διαδηλώσει με τη γροθιά σφιγμένη σαν να πρόκειται για έρωτα, δεν φοβάται. Να το επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία και να το υπερασπίζεται μέτρια, δεν φοβάται. Κυρίες και κύριοι…Η Κοινωνία μας τρανή και σαθρή μαζί.
Η Ελλάδα. Εδώ που όποιος αγαπάει τον τόπο του βαπτίζεται εθνικιστής. Εδώ που όποιος αγωνίζεται θεμιτά για τη ζωή του είναι κορόιδο. Εδώ που όποιος δεν λέει ψέματα είναι ανόητος και όποιος λέει την αλήθεια καταδικασμένος. Εδώ που ανθίζουν οι μυγδαλιές την Άνοιξη. Εδώ που ακόμη οι νέοι διαδηλώνουν και οι “μεγάλοι” ακόμη καταπνίγουν.
Εδώ που η ζωή ζει και ο θάνατος πεθαίνει. Μα την ίδια ώρα, ο κερδισμένος κερδίζει κάτι που έχασε ο χαμένος. Παρθενογένεση στην νίκη και στην ήττα δεν υπάρχει. Κοινωνία ανταγωνισμού και αγενούς άμιλλας.
Ο διπλανός σου υποφέρει κι εσύ κοιτάς “να μη σου τύχει”, όχι να προστρέξεις εκείνον που του έτυχε. Υποφέρεις εσύ και κοιτάζεις να το κρύψεις! “Είναι ντροπή” λες! Σοβαρά; Γιατί; Εσύ είσαι από άλλο “είδος” ανώτερο; Σε σένα δε συμβαίνουν ασχήμιες; Η δική σου ζωή πρέπει να είναι καλύτερη από των υπολοίπων;
Σου χρωστάει η Κοινωνία, δεν της χρωστάς…Σωστά; Συγχαρητήρια! Κέρδισες την ταμπέλα του νεοέλληνα που δεν σέβεται, δεν τιμάει, δεν εκτιμάει και δεν διεκδικεί. Μονάχα περιμένει να εισπράξει…
Κοίταξε γύρω σου, ανόητε. Ο κόσμος υποφέρει, θρασύτατε. Ο διπλανός σου πεινάει κι εσύ απλά τρέμεις μπας και κάποτε πεινάσεις κι εσύ. Μα εκείνος πεινάει τώρα και σίγουρα. Ξύπνα και κοίταξε γύρω σου. Κάποιοι αγωνίζονται. Αυτοί που κοροιδεύεις και χλευάζεις γιατί είναι “ταραξίες”, “ανόητοι”, “ουτοπιστές”.
Εκείνοι όμως αγωνίζονται για σένα, ηλίθιε. Δεν θα τους το αναγνωρίσεις ποτέ και δεν τους νοιάζει. Εκείνοι ξέρουν τι κάνουν, εσύ δεν γνωρίζεις, δεν θέλεις να ξέρεις, δεν σε αφορά γιατί δεν είσαι ικανός να ακολουθήσεις το παράδειγμα.
Εκείνοι όμως αλλάζουν τον κόσμο. Εδώ και τώρα. “Χθές” που διεκδικούσαν Παιδεία και “αύριο” που θα τη διεκδικήσουν ξανά, για σένα το κάνουν και για όλους όσοι -σαν εσένα- δε μπορούν να αγωνιστούν. Ή μάλλον δε θέλουν. Είναι “εξυπνότεροι και πιο μάγκες”.
Άσε τους λοιπόν να παλέψουν για όσα χρειάζεσαι και δεν θα διεκδικήσεις ποτέ και μην τους κρύβεις τον ήλιο. Στην επόμενη πορεία που θα συναντήσεις μην αγαναχτήσεις επειδή θα έχιε κίνηση στο κέντρο. Σεβάσου απλά και σώπαινε, αφού δε μπορείς να ενώσεις τη φωνή σου μαζί τους. αφού η διεκδίκηση σε υπερβαίνει.
Δεν έχεις καμία σχέση μαζί τους παρά μόνο ότι τους χρειάζεσαι. Άσε τους λοιπόν να σε βοηθήσουν κι ας μην το αξίζεις. Εκείνοι ξέρουν τι κάνουν. Κι αν νομίζεις ότι είναι όλοι σαν εσένα, τότε σου υπενθυμίζω πως…Διαχωρίζω τη θέση μου!
