Με αφορμή μια πρόσφατη συζήτηση, συνειδητοποίησα πόσο βαθιά έχω πέσει σε χίλιες και μια παγίδες που στήνει γύρω μας μια τεχνητή κοινωνία και φωλιάζουν στο σκεπτικό μας πρωτού καν πάρουμε χαμπάρι ότι παρασιτούν μέσα μας.

Μία από αυτές είναι η παγίδα του “φυσιολογικού”. Όλοι ξέρουμε και ορίζουμε “αυτό δεν είναι φυσιολογικό” ή “αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό”. Ταυτίζουμε -έστω και άθελά μας- το φυσιολογικό με το συνηθισμένο και το αφύσικο με το σπάνιο. Εννοούμε να θεωρούμε φυσιολογικό κάθε τι που δεν μας σοκάρει και αφύσικο ότι μας ξενίζει -ή ξυνίζει.

Το φυσιολογικό, θα έλεγα ότι ορίζεται άκρως επιστημονικά (είτε βιολογικά, φιλοσοφικά) και όχι στατιστικά. Αλοίμονο αν το όριζε η στατιστική! . Άλλο το φυσιολογικό και άλλο η συνέπεια.

Η ομοφυλοφιλία -και η ομοφοβία- είναι μάλλον ένα αρκετά τρανταχτό παράδειγμα “διαπλοκής” του φυσιολογικού με την συνήθεια. Θα είμαι ειλικρινής…Μέχρι πρόσφατα μου περνούσε από το μυαλό ότι πρόκειται για μία κατάσταση μάλλον αφύσικη, για κάποια διαταραχή ίσως (σωματική είτε ψυχική). Τελευταία προβληματίστηκα αρκετά και άρχισα να το ξανασκέφτομαι. Στην τελική, ποιός ακριβώς είναι εκείνος που όρισε ότι το φυσιολογικό είναι η ετεροφυλοφιλία;

Το μόνο επιχείρημα που στέκει πια ακλόνητο στο κεφάλι μου είναι το περί της αναπαραγωγής. Πράγματι, μοιάζει λογικό η φυσική επιλογή να είναι εκείνη που οδηγεί σε σχέσεις δυνάμει αναπαραγωγικές για τα είδη.

Είναι όμως αυτό αρκετό ώστε οι ετεροφυλοφιλικές σχέσεις να χαρακτηριστούν ως “αφύσικες”, “ανώμαλες” και χίλια άλλα δύο; Μπορεί και ναι…Αν, όμως, όχι; Μήπως και πάλι σπεύδουμε να διαχωρίσουμε, να επικρίνουμε και να βάλουμε ετικέτες σε ανθρώπους που δνε προσπαθήσαμε ποτέ καν να καταλάβουμε;
Η ομοφοβία -κυρίως των ανδρών- χαρακτηρίζεται από πολλούς ως “φυσιολογική, έμφυτη και φυσική”. Αναρωτιέμαι…Πού ορίζεται αυτό; Αδυνατώ να αντιληφθώ οποιαδήποτε αποστροφή ως έμφυτη. Είναι όλες -μα όλες- επίκτητες.

Ακόμη και η αποστροφή πχ για τις αράχνες δεν είναι διόλου έμφυτη. Κάποιοι τις φοβούνται, κάποιοι τις σιχαίνονται και κάποιοι αδιαφορούν. Να πει κανείς ότι αυτή η αποστροφή συνδέεται με άλλες ψυχονοητικές καταστάσεις, ναι, αλλά όχι ότι είναι έμφυτη (δηλ. και ενστικτώδης).

Ακόμη όμως και να ήταν, είναι αξιοσημείωτο ότι ένας άνδρας δεν αποστρέφεται τις ομοφυλόφιλες γυναίκες. Αντιθέτως. Σκεφτείτε το ;) Μήπως είναι και το ένα και το άλλο απλά θέμα προβολής και συνήθειας παραστάσεων;

“Η ομοφυλοφιλία είναι κόντρα στη φύση”. Σίγουρα το έχετε ακούσει όλοι. Μπορεί και να είναι, εντάξει, αλλά από πού αντλούμε αυτή τη σιγουριά; Πιθανότατα από την “Κοινωνία”. Η Κοινωνία όμως είναι σχηματισμός και όχι ορισμός και μέτρο της φυσιολογικότητας. Η Κοινωνία μπορεί να ορίσει το τι είναι “νόμιμο” πχ και τι όχι, μπορεί να ορίσει -αν θέλετε- το “συνηθισμένο” και το “μεμονωμένο”, δε μπορεί όμως να ορίσει το φυσιολογικό σε καμία περίπτωση.

Άκουσα πολλούς ανθρώπους (φίλους μου και γνωστούς) να λένε ότι τους προκαλούν αποστροφή οι ομοφυλόφιλοι και σοκαρίστηκα.

Δεν ξέρω κατά πόσον η ομοφυλοφιλία είναι “αφύσικη” ή “ανωμαλία” (τείνω να πιστέψω πώς σίγουρα θα έπρεπε να είναι μια τουλάχιστον αποδεκτή κατάσταση), το σίγουρο είναι ότι το να αποτελεί ουσιώδη παράμετρο στις διαπροσωπικές σχέσεις (σε επίπεδο φιλίας, εργασίας κλπ) είναι τόσο “σωστό” όσο και το να αποτελεί παράμετρο το ύψος, το βάρος, η ομορφιά και τα…μαλλιά.

Θα έπρεπε πια να είμασταν αρκετά ώριμοι -σαν Κοινωνία- και ουσιαστικά παιδευμένοι ώστε η σκέψη μας να είναι αρκούντως κριτική και όχι επιφανειακή σε θέματα που άπτονται των ανθρωπίνων επαφών.

Αν είναι δυνατόν να λέμε αποστρέφομαι έναν άνθρωπο επειδή είναι ομοφυλόφιλος! Σκεφτείτε ότι αυτή η λέξη χρησιμοποιείται πχ για ένα κτήνος δολοφόνο, για έναν αιμοδιψή φασίστα ή για έναν παιδεραστή !

Για τ’ όνομα του Θεού, ειλικρινά…We can do better than that! Μακριά από μένα τέτοιες απόψεις…Νιώθω την ανάγκη λοιπόν πια, να…Διαχωρίσω τη θέση μου!