Η σχέση μου με το Θέατρο και την Υποκριτική είναι ανώριμη. Η επιθυμία μου να σπουδάσω την τέχνη των τεχνών -την Υποκριτική- είναι επίσης ανώριμη. Και τέτοια θα παραμείνει πάντα γιατί ξέρω καλά ότι το σύμπλεγμα που έχω με τον εαυτό μου δεν ξεπερνιέται “έτσι απλά”. Πώς να ανέβεις στη σκηνή και να καταθέσεις σε κοινό όσα δεν καταθέτεις στον ίδιο σου τον εαυτό;

Τέχνη των Τεχνών την είπα, κι αυτό διότι πιστεύω πως δεν υπάρχει υψηλότερο πράγμα από το να ζεις τη ζωή κάποιου άλλου με σκοπό να τον συστήσεις σε όσους δεν μπορούν να κάνουν το ίδιο. Όχι “να ζεις τον ρόλο” ούτε “να λες τα λόγια που είπε”. Αλλά να είσαι το υποκείμενο του ρόλου και να κάνεις αυτά που έκανε.

Με την ίδια θέρμη, σκληρότητα, βιαιότητα, αγάπη, ηρεμία τα έκανε κι εκείνος, είτε στ’ αλήθεια είτε στη φαντασία ενός συγγραφέα. Κι αν υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια από τη φαντασία του συγγραφέα! Η Αλήθεια ζει μέσα στην ψυχή μας και ο συγγραφέας (ο ποιητής, ο συνθέτης…) έχει άλλες φορές την δυνατόητα και άλλες απλά την ευκαιρία να την τυπώσει. Κι όποιος είδε…είδε.

Κι όποιος οίδε…οίδε. Η κατανόηση είναι το κλειδί που ανοίγει την θύρα της αγάπης…

Δεν πηγαίνω συχνά στο θέατρο κι ας θέλω. Με φορτίζει πολύ. Μετά από κάθε καλή παράσταση με πνίγει ο εαυτός μου και ο χαρακτήρας μου. Με θολώνει η μεγαλωσύνη της αγάπης που ίσως κάποτε να νιώθω και με συντρίβει η μικρότητα του μίσους που παραμονεύει να πάρει τον έλεγχο της καρδιάς μας.

Εχθές είχα μία ανεξήγητη παρόρμηση να πάω να δω τον “Ματωμένο Γάμο” του Λόρκα, που φέτος ανεβάζει το Εθνικό (Θέατρο Κάππα) σε σκηνοθεσία Σωτήρη ΧατζάκηΜ. Χατζιδάκι και μουσική -φυσικά- . Σας μεταφέρω στοιχεία από το Πρόγραμμα :

“Η υπόθεση εκτυλίσσεται δραματουργικά σε τρεις απλές φάσεις: αρραβώνες, γάμος, θάνατος. Η μάνα του νέου και ο πατέρας της νέας αρραβωνιάζουν τα παιδιά τους. Από την πρώτη στιγμή όμως ένα σύννεφο απειλεί τη χαρά του γάμου που θα επακολουθήσει.

Η νύφη είναι ακόμη ερωτευμένη με τον Λεονάρδο -παντρεμένο και πατέρα ενός παιδιού- ο οποίος ζει στην ίδια περιοχή με τη γυναίκα του και την πεθερά του. Επειπλέον, από παλιά υπάρχει βεντέτα ανάμεσα στην οικογένεια του Λεονάρδου και την οικογένεια του γαμπρού, που έχουν σκοτώσει τον πατέρα και τον αδελφό του. Η μάνα του γαμπρού αισθάνεται την απειλή του αίματος που πλανιέται πάνω από τη γαμήλια ατμόσφαιρα.

Το πρωί του γάμου ο Λεονάρδο επισκέπτεται τη νύφη. Εκείνη ωστόσο αρνείται τις προτάσεις του και προσπαθεί να πιαστεί από το γάμο σαν από σανίδα σωτηρίας, γιατί φοβάται τον εαυτό της. Μόλις όμως τελειώνει η γαμήλια τελετή, υποκύπτει στο πάθος της και φεύγει μαζί του…”

Δεν θα γράψω παραπάνω για την υπόθεση του έργου, είναι λίγο πολύ γνωστή και αν μη τι άλλο έυκολη στο να την εντοπίσει κανείς στην λογοτεχνία. Η ουσία για μένα είναι σε όλα όσα ένιωσα κατά τη διάρκεια της παράστασης και δύσκολα θα μπορέσω ποτέ να τα μεταδώσω.

Σαν story μπορεί να σας ακούγεται απλοϊκό -ακόμη κι αν είναι Λόρκα- ένα πάθος που δεν υποτάχθηκε στον ρεαλισμό και το βίωμα, έμεινε έωλο πάνω από τα κεφάλια δύο νέων και στην αδυναμία τους να το ζήσουν -και απομυθοποιήσουν- ώστε να λυτρωθούν, το κατέστησαν πάθος πολλών περισσοτέρων…

Της μάνας που μένει “ορφανή” χάνοντας και τον τελευταία εν ζωή γιο της, της νύφης που εν αγνοία και εν αδυναμία της ζει μεταξύ φθοράς του πάθους και τραγικότητας, του γαμπρού που από την πρώτη στιγμή δακρύζοντας την ώρα που γελά δεικνύει την βαθιά εσωτερική γνώση που όλοι έχουμε για το πεπρωμένο μας, του πατέρα της νύφης που αγαπά και λατρεύει τη γη του μ’ έναν τρόπο ατόφιο και της γειτονιάς που έχει μάλλον τον ρόλο των επιμέρους χαρακτηριστικών ενός χαρακτήρα.

Κι όμως, είναι πολλά περισσότερα από μια ατυχή ιστορία αγάπης ή πάθους. Είναι η αιώνια διαμάχη ανάμεσα στο συναίσθημα και την κακή διαίσθηση. Η προαιώνια κτήση του πάθους στην ψυχή μας σαν μέσο απόδρασης από την ευθύνη για την ίδια τη ζωή μας. Η ανάγκη μας να αυτοτιμωρούμαστε για όσα δεν τολμάμε να παραδεχτούμε πως νιώθουμε και η μικρότητά μας μπροστά στο μεγαλείο της εγκράτειας και της σοφρωσύνης.

Μα πάνω από όλα, πέρα από κάθε τι, είναι η Αγάπη. Όχι η αγάπη για έναν σύντροφο ή για μια μάνα. Η Αγάπη για τον άνθρωπο που είναι μικρός και ανίκανος να διαχειριστεί τα μεγάλα και τα ωραία. Για τον άνθρωπο που υποφέρει και βασανίζεται προκειμένου να κάνει την υπέρβαση και να περάσει στην όχθη των σοφών και αγαθών. Η αγάπη για την αδυναμία και ο έρωτας για την απώλεια.

Είμαστε εθισμένοι στον πόνο. Είμαστε άρρηκτα συνδεδεμένοι με την απώλεια. Από χθες νιώθω ότι έκανα ένα βήμα προς το να αγαπήσω αυτή μας την μικρότητα…

Τον ρόλο της μάνας κρατά η Δ. Μπεμπεδέλη , του γαμπρού ο Αλ. Μπουρδούμης, της νύφης η Τ. Τρύπη, Λεονάρδος ο Κ. Κωνσταντόπουλος (θα αφιερώσω άλλο post για να μοιραστώ μαζί σας την εντύπωση και την αύρα που “χτίστηκε” γύρω μου λόγω της υποκριτικής του) και πατέρας της νύφης ο Χρ. Πάρλας.

Δείτε την παράσταση -όσοι μπορέσετε- κι ύστερα σχολιάστε…Νομίζω θα έχουμε πολλά να πούμε και για πολύ καιρό…

Κλείνω το post με λόγια του Λόρκα, όπως το άρχισα :

Θέλω να κλάψω, έτσι νιώθω,
όπως κλαίνε τα παιδιά στο τελευταίο το θρανίο,
γιατί δεν είμαι ποιητής, ούτε άντρας ούτε φύλλο,
μα σφυγμός πληγωμένος που τα πράγματα σκαλίζει, απ’ την άλλη τους μεριά.

Θέλω να κλάψω, το όνομά μου να φωνάξω,
Φρεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, στην όχθη τούτης της λίμνης
αυτό που αληθινά είμαι να δηλώσω, άνθρωπος με αίμα
που αρνιέται τη χλεύη και τους υπαινιγμούς των λέξεων.

Εδώ, πλάι στο γυμνό νερό
την ελευθερία μου ζητώ, την ανθρώπινη αγάπη μου
όχι για το πέταγμα που ίσως μου δώσει, το φώς ή τον καυτό ασβέστη,
μα για τον ενεστώτα χρόνο μου που περιμένει στη σφαίρα της τρελή αύρας.

*Ο Φρ. Γκαρθία Λόρκα εκτελέστηκε από το καθεστώς του Φράνκο, την Αυγή της 19ης Αυγούστου του 1936, στα φαράγγια του Βιθνάρ.

Μία από αυτές είναι η παγίδα του “φυσιολογικού”. Όλοι ξέρουμε και ορίζουμε “αυτό δεν είναι φυσιολογικό” ή “αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό”. Ταυτίζουμε -έστω και άθελά μας- το φυσιολογικό με το συνηθισμένο και το αφύσικο με το σπάνιο. Εννοούμε να θεωρούμε φυσιολογικό κάθε τι που δεν μας σοκάρει και αφύσικο ότι μας ξενίζει -ή ξυνίζει.

Το φυσιολογικό, θα έλεγα ότι ορίζεται άκρως επιστημονικά (είτε βιολογικά, φιλοσοφικά) και όχι στατιστικά. Αλοίμονο αν το όριζε η στατιστική! . Άλλο το φυσιολογικό και άλλο η συνέπεια.

Η ομοφυλοφιλία -και η ομοφοβία- είναι μάλλον ένα αρκετά τρανταχτό παράδειγμα “διαπλοκής” του φυσιολογικού με την συνήθεια. Θα είμαι ειλικρινής…Μέχρι πρόσφατα μου περνούσε από το μυαλό ότι πρόκειται για μία κατάσταση μάλλον αφύσικη, για κάποια διαταραχή ίσως (σωματική είτε ψυχική). Τελευταία προβληματίστηκα αρκετά και άρχισα να το ξανασκέφτομαι. Στην τελική, ποιός ακριβώς είναι εκείνος που όρισε ότι το φυσιολογικό είναι η ετεροφυλοφιλία;

Το μόνο επιχείρημα που στέκει πια ακλόνητο στο κεφάλι μου είναι το περί της αναπαραγωγής. Πράγματι, μοιάζει λογικό η φυσική επιλογή να είναι εκείνη που οδηγεί σε σχέσεις δυνάμει αναπαραγωγικές για τα είδη.

Είναι όμως αυτό αρκετό ώστε οι ετεροφυλοφιλικές σχέσεις να χαρακτηριστούν ως “αφύσικες”, “ανώμαλες” και χίλια άλλα δύο; Μπορεί και ναι…Αν, όμως, όχι; Μήπως και πάλι σπεύδουμε να διαχωρίσουμε, να επικρίνουμε και να βάλουμε ετικέτες σε ανθρώπους που δνε προσπαθήσαμε ποτέ καν να καταλάβουμε;
Η ομοφοβία -κυρίως των ανδρών- χαρακτηρίζεται από πολλούς ως “φυσιολογική, έμφυτη και φυσική”. Αναρωτιέμαι…Πού ορίζεται αυτό; Αδυνατώ να αντιληφθώ οποιαδήποτε αποστροφή ως έμφυτη. Είναι όλες -μα όλες- επίκτητες.

Ακόμη και η αποστροφή πχ για τις αράχνες δεν είναι διόλου έμφυτη. Κάποιοι τις φοβούνται, κάποιοι τις σιχαίνονται και κάποιοι αδιαφορούν. Να πει κανείς ότι αυτή η αποστροφή συνδέεται με άλλες ψυχονοητικές καταστάσεις, ναι, αλλά όχι ότι είναι έμφυτη (δηλ. και ενστικτώδης).

Ακόμη όμως και να ήταν, είναι αξιοσημείωτο ότι ένας άνδρας δεν αποστρέφεται τις ομοφυλόφιλες γυναίκες. Αντιθέτως. Σκεφτείτε το Μήπως είναι και το ένα και το άλλο απλά θέμα προβολής και συνήθειας παραστάσεων;

“Η ομοφυλοφιλία είναι κόντρα στη φύση”. Σίγουρα το έχετε ακούσει όλοι. Μπορεί και να είναι, εντάξει, αλλά από πού αντλούμε αυτή τη σιγουριά; Πιθανότατα από την “Κοινωνία”. Η Κοινωνία όμως είναι σχηματισμός και όχι ορισμός και μέτρο της φυσιολογικότητας. Η Κοινωνία μπορεί να ορίσει το τι είναι “νόμιμο” πχ και τι όχι, μπορεί να ορίσει -αν θέλετε- το “συνηθισμένο” και το “μεμονωμένο”, δε μπορεί όμως να ορίσει το φυσιολογικό σε καμία περίπτωση.

Άκουσα πολλούς ανθρώπους (φίλους μου και γνωστούς) να λένε ότι τους προκαλούν αποστροφή οι ομοφυλόφιλοι και σοκαρίστηκα.

Δεν ξέρω κατά πόσον η ομοφυλοφιλία είναι “αφύσικη” ή “ανωμαλία” (τείνω να πιστέψω πώς σίγουρα θα έπρεπε να είναι μια τουλάχιστον αποδεκτή κατάσταση), το σίγουρο είναι ότι το να αποτελεί ουσιώδη παράμετρο στις διαπροσωπικές σχέσεις (σε επίπεδο φιλίας, εργασίας κλπ) είναι τόσο “σωστό” όσο και το να αποτελεί παράμετρο το ύψος, το βάρος, η ομορφιά και τα…μαλλιά.

Θα έπρεπε πια να είμασταν αρκετά ώριμοι -σαν Κοινωνία- και ουσιαστικά παιδευμένοι ώστε η σκέψη μας να είναι αρκούντως κριτική και όχι επιφανειακή σε θέματα που άπτονται των ανθρωπίνων επαφών.

Αν είναι δυνατόν να λέμε αποστρέφομαι έναν άνθρωπο επειδή είναι ομοφυλόφιλος! Σκεφτείτε ότι αυτή η λέξη χρησιμοποιείται πχ για ένα κτήνος δολοφόνο, για έναν αιμοδιψή φασίστα ή για έναν παιδεραστή !

Για τ’ όνομα του Θεού, ειλικρινά…We can do better than that! Μακριά από μένα τέτοιες απόψεις…Νιώθω την ανάγκη λοιπόν πια, να…Διαχωρίσω τη θέση μου!

Αυτή η διαφθορά έχει ταλανίσει -αν μη τι άλλο ηχορρυπαντικά- τόσο την μεταπολιτευτική Ελλάδα όσο και το σύνδρομο της πολιτικής “στρέψης” : “Εσείς που πάτε; Αριστερά ή Δεξιά;”. Όπου θέλω πάω κύριος…Σώνει και ντε να ζω στον κόσμο σου που μόνο “στρίβει”…Μπροστά θέλω να πάω!! Μπροστά και όχι στον γκρεμό, αλλά στην πρόοδο.

Ο “Πανάγος” (αλήθεια τον ξέρατε κι εχθές κύριοι Μ.Μ.Ε.;) η ΜΕΒΓΑΛ, το Χρηματιστήριο (…), τα δωράκια, οι προσλήψεις, τα ρουσφέτια. Κι εμείς από την tv και από καμιά εφημερίδα -στην καλύτερη (για τις συνήθειές μας), στην χειρότερη (για την ποιότητά της)- να βλέπουμε, να ακούμε και να διαβάζουμε και κυρίως να φρίττουμε! Μάλιστα! Γιατί πολύ μας σοκάρει και μας εκπλήσσει η Διαφθορά και το βάθος στο οποίο έχει ποτίσει την πολιτική -και όχι μόνο- ζωή μας!! Είμαι η μόνη που ακούω ειρωνικά γέλια στο κεφάλι μου;

Σοβαρά ρε αδέρφια;; Προς τι τόση έκπληξη και τόση αποστροφή; Δε σας πιάνω…Για πάμε όλοι μαζί:

Όταν πας να γράψεις εξετάσεις στο Πανεπιστήμιό σου -ή όπου σπουδάζεις- πόσα σκονάκια έχεις στην τσέπη; Και καλά, δεν κάνεις σκονάκια. Πόσες φορές το λεπτό προσπαθείς να κοιτάξεις τι γράφει ο διπλανός/ο μπροστινός/ο χ; Αυτό δεν είναι διαφθορά;

Όταν πας στο ταμείο ενός καταστήματος να πληρώσεις και ενώ ξέρεις ότι το αντίτιμο είναι πχ 20.00 euro αλλά ο ταμίας μπερδεύεται και σου λέει “18.00 euro, παρακαλώ” δεν τα δίνεις και φεύγεις; Ή μήπως του λες “Λάθος, κάνετε, 20 πρέπει ” ; Αυτό δεν είναι διαφθορά;

Όταν ψάχνεις για δουλειά και δεν βρίσκεις, δεν ψάχνεις στους γνωστούς σου, στους γνωστούς της μαμάς, του μπαμπά, του γείτονα να βρεις κάποιον με αξίωμα για να σε “βολέψει” κάπου (και να φας το ψωμί σου, δε λέω); Αλλά αυτό δεν είναι διαφθορά;

Όταν διεκδικείς με κάποιον άλλο μία θέση πχ και διαγωνίζεστε γι αυτήν, και κάποιος σου προσφέρει τα θέματα πριν την εξέταση, δεν θα τα κοιτάξεις; Μάλλον ναι. Αυτό δεν είναι διαφθορά;

Να μην το τραβήξουμε πολύ ε;

Ωραία λοιπόν. Σας είπε κανείς ότι το μέγεθος της διαφθοράς ορίζεται από το μέγεθος του αγαθού που διαχειρίζεται; Σας είπε κανείς ότι η διαφθορά έχει καν μέγεθος και διαστάσεις; Η Διαφθορά είναι μία και σαφής. Εξαπάτηση, δολιότητα, ρεμούλα. Την ζούμε και την διακινούμε όλοι, καθημερινά. Ευτυχώς όχι και ανεξαιρέτως. Δεν είδα όμως κανέναν να εξανίσταται και να οργίζεται με όλα αυτά τα καθημερινά παραδείγματα διαφθοράς. Ούτε είδα κανέναν να προσπαθεί να τα μειώσει.

Δεν αναφέρομαι φυσικά στον καθηγητή πχ που θα σε τιμωρήσει για το σκονάκι. Εξάλλου πιθανότατα, εκείνος θα το κάνει επειδή “τον κορόιδεψες” και όχι επειδή αδίκησες τον ένα έστω συμφοιτητή σου που δεν έκανε το ίδιο με σένα.

Αναφέρομαι στη μάνα σου, στη δική μου…Στους δασκάλους και σε όσους μας διαπαιδαγώγησαν ως τα 15. Εντάξει, προφανώς και υπερβάλω, δεν είμαστε όλοι κατεστραμμένοι. Οφείλεις να παραδεχτείς όμως ότι στην συντριπτική πλειοψηφία είμαστε διεφθαρμένοι. Λίγο ή πολύ; Τι σημασία έχει; Είναι ο τρόπος που ζούμε πια.

Πέρασε μέχρι και στη δημώδη σοφία! :

“Γύρεψε να φας και κλέψε να ‘χεις” Χαζός είσαι; Δεν ξέρεις τι γίνεται αύριο και σιγά μη δουλεύεις και σα σκυλί…
“Όπου δεις φαγητό, κάτσε και φάε. όπου δεις ξύλο, ρίξε μια και φεύγα” Μη σε πιάσουν και μ@λάκα…
“Ξέρεις να κλέψεις; -Ξέρω. Ξέρεις να κρυφτείς-Δεν ξέρω” Διότι το αν θα μας πιάσουνε είναι το πρωτεύον…

Και πολλά άλλα…Εκτός αν ζω αλλού εγώ και μόνο στη δική μου καθημερινότητα βιώνω τον παραλογισμό του ρεαλισμού.

Ξυπνάτε λοιπόν…Με όλα αυτά τα κριτήρια -και άλλα τόσα- πάμε και ψηφίζουμε στις Εκλογές, τέτοιους ανθρώπους -σαν εμάς ντε, κοιταχτείτε λίγο μέσα σας- εκλέγουμε και πώς να το κάνουμε…Όπου μπορεί κανείς να διαφθαρεί, απλά το κάνει! Κι εσύ που αντιγράφεις στις εξετάσεις, που θα βρεις πχ δουλειά με μέσον και δεν θα διορθώσεις τον ταμία, αν γίνεις Υπουργός για παράδειγμα, θα μεταφέρεις εκεί το πεδίο δράσης σου

Μην γελιέστε…Μας διοικεί πάντα αντάξιος του ήθους μας. Αφού λοιπόν έτσι ζούμε, έτσι σκεφτόμαστε, έτσι διαπαιδαγωγούμε τα παιδιά μας, έτσι θα μας κλέβουνε και θα μας εξαπατούν…Δανεικά είναι αυτά…

Από σένα πάντως, που όλα αυτά τα ακούς βερεσέ και στο πίσω μέρος του μυαλού σου οργανώνεις την επόμενη “μικρή σου απάτη”…Διαχωρίζω τη θέση μου!

Αναρωτιέμαι, αν και δεν είμαι 20χρονη πολίτις. Υπάρχουν άραγε ανάξιοι ηγέτες ή μπας και τελικά ισχύει το ρηθέν “τοιούτοι εσμέν, τοιούτος ουν πρέπει ημίν αρχιερεύς”; Φοβάται να το παραδεχτεί -αλήθεια, ποιός;- και φοβάται να το ψιθυρίσει. Να το φωνάξει όμως δεν φοβάται, μήτε ντρέπεται. Να το διαδηλώσει με τη γροθιά σφιγμένη σαν να πρόκειται για έρωτα, δεν φοβάται. Να το επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία και να το υπερασπίζεται μέτρια, δεν φοβάται. Κυρίες και κύριοι…Η Κοινωνία μας τρανή και σαθρή μαζί.

Η Ελλάδα. Εδώ που όποιος αγαπάει τον τόπο του βαπτίζεται εθνικιστής. Εδώ που όποιος αγωνίζεται θεμιτά για τη ζωή του είναι κορόιδο. Εδώ που όποιος δεν λέει ψέματα είναι ανόητος και όποιος λέει την αλήθεια καταδικασμένος. Εδώ που ανθίζουν οι μυγδαλιές την Άνοιξη. Εδώ που ακόμη οι νέοι διαδηλώνουν και οι “μεγάλοι” ακόμη καταπνίγουν.

Εδώ που η ζωή ζει και ο θάνατος πεθαίνει. Μα την ίδια ώρα, ο κερδισμένος κερδίζει κάτι που έχασε ο χαμένος. Παρθενογένεση στην νίκη και στην ήττα δεν υπάρχει. Κοινωνία ανταγωνισμού και αγενούς άμιλλας.

Ο διπλανός σου υποφέρει κι εσύ κοιτάς “να μη σου τύχει”, όχι να προστρέξεις εκείνον που του έτυχε. Υποφέρεις εσύ και κοιτάζεις να το κρύψεις! “Είναι ντροπή” λες! Σοβαρά; Γιατί; Εσύ είσαι από άλλο “είδος” ανώτερο; Σε σένα δε συμβαίνουν ασχήμιες; Η δική σου ζωή πρέπει να είναι καλύτερη από των υπολοίπων;

Σου χρωστάει η Κοινωνία, δεν της χρωστάς…Σωστά; Συγχαρητήρια! Κέρδισες την ταμπέλα του νεοέλληνα που δεν σέβεται, δεν τιμάει, δεν εκτιμάει και δεν διεκδικεί. Μονάχα περιμένει να εισπράξει…

Κοίταξε γύρω σου, ανόητε. Ο κόσμος υποφέρει, θρασύτατε. Ο διπλανός σου πεινάει κι εσύ απλά τρέμεις μπας και κάποτε πεινάσεις κι εσύ. Μα εκείνος πεινάει τώρα και σίγουρα. Ξύπνα και κοίταξε γύρω σου. Κάποιοι αγωνίζονται. Αυτοί που κοροιδεύεις και χλευάζεις γιατί είναι “ταραξίες”, “ανόητοι”, “ουτοπιστές”.

Εκείνοι όμως αγωνίζονται για σένα, ηλίθιε. Δεν θα τους το αναγνωρίσεις ποτέ και δεν τους νοιάζει. Εκείνοι ξέρουν τι κάνουν, εσύ δεν γνωρίζεις, δεν θέλεις να ξέρεις, δεν σε αφορά γιατί δεν είσαι ικανός να ακολουθήσεις το παράδειγμα.

Εκείνοι όμως αλλάζουν τον κόσμο. Εδώ και τώρα. “Χθές” που διεκδικούσαν Παιδεία και “αύριο” που θα τη διεκδικήσουν ξανά, για σένα το κάνουν και για όλους όσοι -σαν εσένα- δε μπορούν να αγωνιστούν. Ή μάλλον δε θέλουν. Είναι “εξυπνότεροι και πιο μάγκες”.

Άσε τους λοιπόν να παλέψουν για όσα χρειάζεσαι και δεν θα διεκδικήσεις ποτέ και μην τους κρύβεις τον ήλιο. Στην επόμενη πορεία που θα συναντήσεις μην αγαναχτήσεις επειδή θα έχιε κίνηση στο κέντρο. Σεβάσου απλά και σώπαινε, αφού δε μπορείς να ενώσεις τη φωνή σου μαζί τους. αφού η διεκδίκηση σε υπερβαίνει.

Δεν έχεις καμία σχέση μαζί τους παρά μόνο ότι τους χρειάζεσαι. Άσε τους λοιπόν να σε βοηθήσουν κι ας μην το αξίζεις. Εκείνοι ξέρουν τι κάνουν. Κι αν νομίζεις ότι είναι όλοι σαν εσένα, τότε σου υπενθυμίζω πως…Διαχωρίζω τη θέση μου!